Bir yapay zeka, bir şirketi neredeyse sonsuz üretken gösterebilir. Ama Psychology Today'deki bir düşünce yazısına göre bunun bir bedeli var: eskiden başarıyı ölçtüğümüz "puan tablosu" işlemez oluyor. Yazı, Brian Solis ve Dave Wright'ın "Sonsuz Şirket" fikrinden, yani yapay zeka etrafında kurulan kuruluşlar düşüncesinden yola çıkıyor. Yazar bunu basit bir denklemle somutlaştırıyor: kurumsal kaldıraç, üretilen çıktının harcanan insan emeğine bölümüdür. Yapay zeka çıktıyı artırırken gereken emeği azaltıyor; payda küçülüp sıfıra yaklaştıkça oran sıradan bir "çok büyük" olmaktan çıkıp ölçeği kırıyor. Sonuç şu: bir kişi eskiden yüzlerce çalışanın ürettiği kapasiteyi tek başına toplayabiliyorsa, "kaç kişi çalışıyor" sorusu bir kurumun gücünü ölçmekte zayıf bir gösterge oluyor. Yazara göre rakamlar kaybolmuyor; hâlâ üretkenliği ve piyasa değerini ölçebiliyoruz. Tuhaf olan, sayılar işlemeye devam ederken arkalarındaki ayrımların anlamını yitirmesi. Cetvel kırılmadı, belki de yanlış şeyi ölçüyoruz. Peki fark nereye gider? Yazıya göre yok olmuyor, yer değiştiriyor: muhakeme, niyet, özgünlük, güven, sorumluluk ve zevk gibi daha insani niteliklere doğru. Yani bolluk çağında değeri belirleyen şey çıktının miktarı değil, bu psikolojik nitelikler olabilir. Üretmek kolaylaşınca, bir insanın katkısını değerli kılan şeyi neyle ölçersiniz? Kaynaklar: When Infinity Breaks the Scale, Psychology Today ("The Digital Self" blogu, görüş, 25 Ağustos 2026), https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-digital-self/202608/when-infinity-breaks-the-scale Referans: Brian Solis ve Dave Wright, "Infinite Company" kavramı