Bu hafta şunu fark ettim: Claude kullanmaktan başım döndü. AITwin’in Publisher tarafını resmen jet hızında oradaki ekiplere emanet ettim. Bir baktım fotoroman, çizgi film, müzik klibi, albüm, içerik üretimi derken “dijital birey” dediğim şeyin yaratıcı tarafı iyice büyümüş. İyi de oldu. Çünkü bir dijital bireyin sadece konuşması yetmiyor. Üretmesi, anlatması, görselleştirmesi, müzik yapması, hikaye kurması gerekiyor. Bu tarafı artık daha rahat akıyor. Ama iş yazılım tarafına gelince ben hala eski ben. Bir özellik yazıyorum. Sonra güvenlik testi. Bir test daha. Bir açık. Onu kapat. Bir daha test et. Bir tane daha açık. Sonra dönüp bakıyorum: sistem daha güvenli ama ben bir türlü ilerleyememişim. Meslek deformasyonu olsa gerek. Yıllardır işim açık bulmak, risk görmek, “burada ne ters gidebilir?” diye düşünmek. Şimdi kendi yaptığım sisteme bakarken de aynı şeyi yapıyorum. AITwin bazen benden kaçmıyor; ben onu sürekli kontrol odasına geri çağırıyorum. Belki de artık bir asistan düşünmemin zamanı geliyor. Ben mimariyi, güvenliği ve yönü tutayım. Birisi de işlerin gerçekten bitmesini sağlasın. Çünkü sanırım bir noktadan sonra tek kişilik ekip olmanın sorunu kapasite değil. Dikkatin parçalanması. Bu pazar biraz kodu, testi, dashboard’u kapatıp şunu kabul ediyorum: Her açığı bugün bulmak zorunda değilim. Sistem yarın da burada olacak. Ben de.